Huisdier van de maand 

Hij komt dan ook regelmatig met gehavende oren binnen. Waar hij minder mee te koop loopt is dat konijnen en overvliegende vogels stiekem wèl heel eng zijn. 

Op een dag komt Tommy thuis met een dichtgeknepen oog. Er loopt een traanstreep langs zijn neus. Met wie of wat heeft hij een aanvaring gehad? Het is weekend, maar wachten tot maandag is met een oogprobleem als dit zeker geen optie. Dus staat Tommy met zijn baas in de kliniek. In de kliniek kunnen we pas goed zien dat het oog flink beschadigd is. We gebruiken daarvoor een speciale ooglamp. In het oog doen we met een klein stripje wat fluoresceïne poeder in het oog. Dat poeder is een kleurstof: ze krijgen er groene tranen van. Handig voor het onderzoek is dat de kleurstof beschadigingen in de buitenste laag van de oogbol aankleurt. Deze buitenste laag van de oogbol noemen we het hoornvlies. Ai, bij Tommy zit daar inderdaad een gaatje in, dat best diep is!

Er is meer aan de hand: er hangt ook een reepje van het oogslijmvlies los (de binnenkant van het gewone ooglid). Met een lokale verdoving kunnen we dat reepje slijmvlies eraf knippen, dat geneest mooi. De beschadiging van het hoornvlies is lastiger, het is zo diep dat het met oogzalf alleen niet goed komt. We besluiten daarom alsnog het derde ooglid als een beschermende pleister over het beschadigde oog vast te zetten. 

Het derde ooglid? Dat klinkt raar, maar onze huisdieren hebben inderdaad per oog drie oogleden. De twee buitenste zijn vergelijkbaar met de oogleden die we zelf hebben. Daaronder hebben onder andere honden en katten een derde ooglid zitten: een dun en kaal maar stevig laagje slijmvlies. Het produceert traanvocht en beschermt het oog. Normaal zie je dit ooglid niet zitten. Pas als een dier pijn heeft of uitgedroogd raakt komt het tevoorschijn. Ook kan de dierenarts het derde ooglid bekijken op tafel door het oog op een speciale manier open te houden.

Omdat er een gevaar is dat het gaatje in Tommy's hoornvlies groter wordt, besluiten we het derde ooglid over het gaatje heen te hechten. Zo kan het gaatje in het hoornvlies rustig genezen. Het is geen grote operatie, maar Tommy moet er wel voor onder narcose. Na de ingreep moet Tommy dus even kijken met zijn andere oog. Ook krijgt hij een kraag om zijn hals: zo kan hij de hechtingen er niet uit krabbben. Na twee weken mogen de hechtingen eruit: het gaatje in het hoornvlies is genezen. Tommy is maar wat blij dat het klaar is: geen kraag meer om en geen oogzalf meer in zijn ogen. Alles is zoals het hoort: elke ochtend de bazen waarschuwen dat die vervelende wekker weer bijna gaat.